Edgar Cairo
Grun powema
Grasi,
fa firi fèrs gi
tak’ a e jong’ e gwe
moro moro esrede?
Farawe fara.
Grun f’ en ger’ blaw.
Aiten dé dreba doistri,
agamapasi gi babaw.
Wortu w’wan
no fon gi kloru.
Fada, ju saka
pe son bar’ ‘kongowe!’
Gras’barki – so mi tu –
no tan a lampe!
Edgar Cairo
Gedicht in het groen
Hoe toch ‘t gevoel dat
vers bedoelt met groei
van gras tot toekomstgroen?
Vandaag is jonger veld
dan gisterweide.
Horizon blauwt tot geel.
’t Duister beklad met
palet en penseel.
De morgen weet schutkleur
te kwasten aan wereld
die verf ontaardt
tot de lichtval van verte,
van verte en fris.
Vader, je ging toen de zon je riep.
Libellen – ik evenmin – talmde niet!